poniedziałek, 20 kwietnia 2015

just be me





"Kochanie, siódma..."
Jeszcze nie nerwowo, jeszcze tylko szept, ale już wiem, że jest źle.
Codziennie rano jest źle.
Codziennie spóźniam się do pracy o sekundy lub minuty.
A najwięcej, jak reszta idzie na dziewiątą....wtedy wstaję najpierwsza i wydaje mi się, że zdążę naprawić świat w ciągu pół godziny. Nastawiam zmywarkę i pralkę, dokładnie zgarniam okruszki z kuchennego blatu. Śniadaniówki już pełne - kanapki z białym serkiem przekrojone w trójkąty, żeby lepiej się dzieciom jadło. W mini pojemniczku serek homogenizowany z pokruszonym herbatnikiem i kostkami jabłuszek. Żebym tylko nie zapomniała o łyżeczkach. Kilka fistaszków albo rodzynek. Czasem ciasto bananowe.
Na stole koktajl z banana, kiwi i gruszki. Wyczytałam, że to hit. No...dla mnie to hit, bo przecież większość już go zna. Pyszny, bez białego cukru, a ja się cieszę.

Ale to nie dziś.
Dziś alarm, bieganina szybsza i bardziej nerwowa, niż zwykle.
"Daj, ja ubiorę" wymieniamy się dziećmi. Szczęśliwie nie marudzą i przytakują na przygotowane wcześniej stroje. Księżniczka Zosia, Zygzak McQueen. Spineczki, dwie kiteczki, okulary. U Janka gluty pod noskiem, wywieszony język i ściskany w rączce traktorek. Ich ruchy taaakie wolne, inny wymiar. Ja biegam boso, pełna synchronia zmysłów (mimo, że bliska jestem ich postradania (co to za słowo w ogóle???) ) - jednocześnie czeszę Małą, drugą ręką wrzucam śniadaniówki do plecaków, wycieram Jankowi nos. Potem kroję sałatkę dla siebie i żałuję, że nie mam trzeciej ręki albo nie potrafię nogą otworzyć lodówki i wyjąć z niej roszponki. Myślami przelatuję po półkach w szafie i znowu nie wiem, w co się ubrać! Kot zdziwiony, codziennie tak samo, patrzy na mnie zza okna przy zlewie. Gdyby umiał robić miny, już widzę, jak by ona wyglądała.... bo nie umie, ale ja i tak ją widzę, minę beznamiętnie zdegustowaną.
B. zapina kurtki, mota się z apaszkami, przekręca czapki. Chwyta plecaki, szybki całus i wychodzą. Nie bez przepychania i łez, bo między naszymi dziećmi trwa nieustający wyścig. Pierwszy ja, pierwsza ja, zawsze i o wszystko.
Poszli. Cisza w domu. W mojej głowie panika. Już tak późno, a ja niekompletnie ubrana, bez pomysłu na strój. Tory na pewno zamkną, będę gonić pociąg ten sam, całą drogę, czekając jak sierotka na trzech przejazdach. Ale przynajmniej posłucham resztek Nogasia i domaluję rzęsy na luzie.
Ta cisza w domu. Tylko w mojej głowie jeszcze resztki zgiełku, szumu, poganiania. Myśli rozpędzone, i te same, co zawsze żałosne westchnienia...

Czemu tak  musi być? Czemu każdy ranek taki sam, nerwowy i z zadyszką? O ile wcześniej musiałabym iść spać poprzedniego wieczoru, żeby rano obudzić się na czas z uśmiechem i powolnym krokiem?  Czy to możliwe? O tak!
Ale u innych. Moja doba musiałaby mieć dodatkowe kilka godzin. Ale ja i tak nadal bym się spóźniała.

Czyli to jednak kwestia mnie. I naszej cudownej zwariowanej Rodzinki:) Już taka jestem. I wszystko wiem, całkiem świadomie popełniam moje własne błędy. Pozwalam, żeby się pojawiały i truły mi każdy dzień. Dość dokładnie je powtarzam, jak dejavu, jeden po drugim. A wystarczyłoby tak właśnie, po kolei usuwać ich przyczyny. A ja się poddaję na samą myśl o rewolucji w naszej sypialni i pokoju dzieci. Muszę wypatroszyć szafy z tego, co za małe, za ciasne, za stare i za nieużywane-od-lat. Dać tym szafom odetchnąć, a dzięki temu odetchnę i ja. Żebym potem nie szukała dwa dni tej spódnicy w granatowe białe pasy.

Ale to nic. W jednej z amerykańskich komedii, nota bene o mamie blogerce (chyba już o nim wspominałam), usłyszałam kilka całkiem niezłych, o dziwo, tekstów. Bardzo mi się spodobały i będę je sobie powtarzała, tak często, jak się da:

Wątpię, żeby Bóg popełnił błąd, dając twoim dzieciom CIEBIE, jako ich mamę

 
 
Myślałam, że to moje życie musiałoby się zmienić, żebym znowu mogła czuć się szczęśliwa - BŁĄD!
Moje życie JEST wspaniałe! Żeby to dostrzec, zmiana musiała zajść we mnie.
 


9 komentarzy:

  1. Może i u innych poranki mogą być spokojne, ale zapewniam Cię, że u mnie zdecydowanie podobnie, jak u Ciebie.
    Metodę wcześniejszego chodzenia spać wypróbowałam. Rano wstaję dokładnie w takim samym stanie, jak wtedy, gdy kładę się późno, więc też już się po prostu z tym pogodziłam.
    Na szczęście taki stan trwa u mnie mniej więcej do maja, bo potem uwielbiam wstawać wcześniej, żeby wypić sobie jeszcze spokojnie kawę na wejściowych schodach i pooddychać tym cudownym, porannym, słonecznym powietrzem :)
    Trzymam kciuki za usunięcie tych przyczyn, szkoda by było zapodziać taką ładna spódnicę ;))

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. :))) od maja to ja tez bym chciała więcej i więcej - wstawać o 5:30 i biegać, a potem ruszać w ciąg dnia...takie to marzenia optymistycznie nastawionego Strzelca:) pozdrawiam!

      Usuń
  2. Bardzo mądre słowa...

    http://scream-of-future.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  3. Aniu jak zawsze głęboka prawda tkwi w słowach Twych.
    A najbardziej nie lubię jak mówią już wstaję I leżą dalej - u mnie 3 przepraszam z leniwym psem 4 takie śpiochy I tylko ja jedna na 7.00 do pracy

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. :) Dziś było lepiej, bo szczotka leżała pod ręką. I ciuszki dla dzieci odgruzowane po praniu na dwóch kupkach czekały. Od wczoraj. A śpiochy...no tak. Mają po kilka lat, a nieprzytomne rano jak studenci po weekendzie:)

      Usuń
  4. Znów się powtórzę, ale czytam i jakbym widziała nas CO RANO! Też wypycham ICH TROJE za drzwi po uprzednim kołowrotku: szybciej, szybciej, myj ząbki, daj nóżkę, gdzie te skarpetki, zjedz w końcu itp itd.....
    I mój budzik dzwoni o 6.00...pierwszy raz - po milionie drzemek zwlekam się z łóżka najwcześniej 6.30 - a jadą na 8.00 (ja na 9.00 - po ich wyjezdzie ogarniam, jem śniadanie, myję włosy i szykuję się) i i tak czas poranny kurczy się w niewyobrażalnym tempie. Mam szczerze dość tego porannego pośpiechu w stresie bo chciałabym naprawdę wyeliminować ten niepotrzebny stres z naszej codzienności...tylko jak...wczoraj na koniec już wyjścia z domu rozbiła mi się w przedpokoju pyszna zdrowa pomidorowa zupka w szklanym słoiku (bo też się staram jak mogę z tym zdrowiem na talerzu w domu i w pracy) - tak malowniczo na tych kremowych płytkach...bo już klucze miałam w jednej ręce, torbę w drugiej a trzeciej nie ma niestety,..i ten kot zza kuchennego okna przy zlewie patrzący - tak jak u Ciebie ;)
    Pozdrawiam :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Oj przykro mi w powodu zdrowej zupki pomidorowej:) Wyobrażam sobie, co czułaś. Naprawdę:) I ten kot...uważam, że jesteśmy bardzo dzielnymi, super kobietami, możemy być z siebie dumne. I nie mieć do siebie w ogóle żadnych pretensji, że coś od razu nie wyjdzie (mam tu na myśli głównie ewentualny spadek mojej wagi i objętości:) ), że coś nam spadnie albo że dziecko nie chce zjeść naszego zdrowego i pysznego obiadku (a u babci je, dokładnie to samo i z dokładką). I idę sobie jutro kupić nową torebkę. Jestem tego warta:) Bardzo ciepło i serdecznie Ciebie i Was pozdrawiam:)

      Usuń
  5. Mądre, prawdziwe słowa :). Raczej nie muszę zganiać z łóżka, dzwoni budzik i wszyscy na nogach :)
    Pozdrawiam serdecznie!
    Marta

    OdpowiedzUsuń

that's all...

Wracałam dziś z pracy do domu całe pięćdziesiąt minut. Zazwyczaj wystarczy piętnaście. Korki, zamknięte przejazdy kolejowe, żużel, piąt...