szczerze

Dzień dobry:-)
Przeglądałam ostatnio swoje stare posty i wynurzenia, te z zeszłego roku. Jak mi wtedy szło! Słowa chyba same z głowy wyskakiwały, takie proste i szybkie.  Takie od serca.
W tym roku wena jakby na wakacje wyruszyła i zapomniała, którędy ma do mnie wracać. Wypatruję jej i co rusz wydaje mi się, że to ją z oddali widzę. Piszę wtedy o własnych wakacjach, wymuszam wnioski i spostrzeżenia na pozór mądre. Ale niedosyt czuję jakiś od kilku już miesięcy. Bo to nie wenę z oddali widziałam, tylko chęć popisania i to do niej mnie tak pchało. Wszak trening mistrza czyni i im więcej piszesz, tym mają lepsze słowa spod dłoni się udawać. No. To ćwiczę i zamęczam Was, Czytelników, swoim lepszym i gorszym dniem. Z nadzieją - i na szczęście wieloma sygnałami - że te lepsze są nadal w przewadze :-)
Wiem, że to codzienność mnie tak pochłania. Praca, dzieci, rower (nareszcie mogę i to dodać!), starość. Zwolniłam. Czuję, że żyję, choćby jeden dzień miał być podobny do drugiego. Ale przeżywam je po kolei i uważnie . Ta uważność taka ostatnio modna i polecana.
Tylko książki obok mojego łóżka leniwie czekają. Przykurzone brakiem nadziei, że w najbliższym czasie zajrzę do nich na dłużej.
Zajrzę, napiszę,  zadbam. Wena i wrażliwość wróci.
Teraz uważnie przyglądam się naszej cudownej zwyczajności. A niedługo wyciągnę z niej na papier magię.
Pozdrawiam i ściskam,
Ania